The Odyssey van Christopher Nolan

 

  
Ik deed in mijn puberteit (zestiger jaren) ontzettend leuk vakantiewerk bij de Limburgse kinderfilmmaker Henk van der Linden in Thull - Schinnen. Henk maakte in mooi zwart - wit gefilmde verhalen, altijd scheen de zon op het Limburgse landschap waarin goed en kwaad duidelijk waren gemarkeerd. Het was volkomen helder wie de schurken waren en wie een blanke ziel bezat in een soms wat ruw bolster. En vooral: wie aan het einde won.

Een van die films was 'Robin Hood en zijn schelmen'-en aan die kinderfilm moest ik denken bij het zien van het drie uur durende filmspektakel over de zwerftocht van de Griekse held Odysseus. Robin Hood en zijn schelmen- en dan op z'n Amerikaans. Nou moet ik sowieso bij Amerikaanse films de zich voortdurend opdringende vergelijking met kinderfilms onderdrukken, maar in dit geval lukte me dat maar niet. Het warrige begin en de soms krakkemikkige dialogen brachten daar ook niet echt verandering in. 

De film is over het algemeen goed ontvangen, publiek stroomt toe. De verkoop van Homerus' dichtwerk explodeert. En dat is een heel positieve bijvangst van Nolans film. Dat potentiële lezerspubliek zal zich, mocht het zich niet laten afschrikken door een taal die eisen stelt, verwonderen over hoeveel ze NIET hebben gezien in de film. Maar dat kán ook niet anders. Alleen had ik in dit geval de indruk dat de maker bewust had gekozen voor een wel erg simpel karakter van de hoofdrolspeler ivm het terugverdienen van de investering van 275 miljoen. Een plat karakter nogal. Dat aan het einde opeens als een bekeerling gaat mijmeren over dat eindeloze geweld tussen mensen, dat hij schuldbewust laat beginnen met zijn perverse Trojaanse paard dat inbreuk maakte op de menselijke wetten van gastvrijheid. Tja. Goede bedoelingen te over, maar de sluwe opportunist Odysseus zoals Homeros hem beschrijft, zie ik dat niet een twee drie doen. Oke', afwijken van het verhaal, dat mag. Maar Nolan kan deze ingreep ook niet overtuigend integreren. Het blijven woorden. 

En dat paard, waarom werd dat zo moeilijk aan de Trojanen aangeboden - schuin in het ondiepe zeewater vastliggend in het zand, terwijl de Grieken er toch alle belang bij hadden dat de Trojanen op het idee zouden komen dat paard binnen de stadsmuren te halen? Zou ook wat handiger zijn geweest voor die arme mannen in de binnenkant van het gedrocht.

Nee, ik kon niet echt genieten van de film met zijn -typisch Amerikaans?- verlekkerd geweld: het geluid van zwaarden die worden getrokken, van pijlen die worden afgeschoten en in lichamen dringen, de orgie van geweld bij de wraak van - de kort daarvoor nog zo vroom mijmerende- Odysseus op de vrijers... brrr. 

En dan nog wat. Het geluid van de film. Het was zelden stil en ingetogen. De geluidsboxen moesten alle zeilen bijzetten om niet te exploderen. Was de maker bang dat hij anders zijn publiek zou kwijtraken zonder al die overdonderende effecten? Ik adviseer kijkers was in hun oren te stoppen - en niet alleen om het onontkoombaar verleidelijke 'gezang' (viel wat tegen trouwens) van de helaas onzichtbare Sirenen niet te hoeven horen.

En dan tot slot ook iets positiefs: de gefilmde landschappen waren prachtig. En prachtig gefilmd. Gelukkig. .